Figurki z porcelany
Na szafce nocnej, przy starym łóżku,
na koronkowej serwetce stoi
urocza para małych pastuszków,
pół wieku razem, w babci pokoju.
Zrobione z saskiej są porcelany.
Kiedyś nie były podobno tanie,
ale je kupił dziadek przed laty,
by tak okazać swoje kochanie.
Z babcią przysięgli na ślubie sobie,
że wspólnie życie wieść mają wolę.
Dał dziadek babci figurki obie,
by były związku ich serc symbolem.
Dając te drogie laleczki w darze
szeptał swej lubej czule na uszko,
by o nie dbała, bo będą razem,
póki pastuszek będzie z pastuszką.
I tu nastąpił idylli koniec.
W dal uleciały czasy spokojne.
Dziadek był młody, dostał broń w dłonie,
zamienił żonę w ciąży – na wojnę.
Gdzieś pod Tobrukiem zaginął żołnierz,
lata mijały, młodość uciekła.
Niejeden młodzian zginął na wojnie.
Babcia samotnie do dzisiaj czeka.
Pół wieku, razem, w babci pokoju
para pastuszków co dzień się smuci,
a babcia wierzy, że póki stoją,
to mąż gdzieś żyje i do niej wróci.
17.10.2018.